ผ่านมากี่ฤดู กี่วันที่ผ่านไป
เรื่องราวตั้งมากมายที่เข้ามาแล้วพ้นไป
เจอวันที่ร้อนแรง ไม่นานก็เย็นได้
เจอบาดแผลใดไม่นานก็หายดี

*แต่เหลือสิ่งเดียว คงอยู่ไม่จากไป
มาฝังตัวอยู่ เกาะกุมใจฉันตลอดมา

**นั่นคือความเหงา ที่เป็นดังเงา
เฝ้ากุมหัวใจไม่ปล่อยวาง
ทุกนาทีผ่านไปช้าช้า สายตาเหม่อมองคอยใครซักคน
อยู่กับความเหงา กอดอยู่กับเงา
ฝันในค่ำคืนช่างมืดมน
(ทุกวันที่ผ่านไปช้าช้า เหมือนหัวใจฉันมันอ่อนล้าลงทุกที)

กี่คนที่เข้ามาผ่านแล้วผ่านไป
อีกนานสักเท่าไร ถึงพบเจอรักแท้จริง
ออกเดินมาผู้เดียว พบเจอหลายๆสิ่ง
เป็นอยู่ชั่วคราวไม่นานก็ผันแปร*,**,**

ทุกวันที่เปลี่ยนที่ผ่านพ้น
เหมือนยิ่งนานเสียงของหัวใจยิ่งแผ่วลง